कवि ः गिताराम आचार्य
उड्दै गरेको जहाजमा आफ्नो छोरो
आँखा नगलुन्जेल हेरेर
गुँड छोडेको बचेरो उडेर गए जस्तै
निलो आकाशमा जहाज हराउँदा
मनको गाँठो खोली कति रोयौ होला आमा ।
कुनै दिन त्यही छानाको माथिबाट
त्यसरीनै जहाज उडेको हेरेर
सम्झदी हौ बचेरो गुँड फर्के छ।
तर
छिनमै निल्छ निलो आकाश ले
तिम्रो कल्पनालाई ।
सुनसान आँगन रितिएको काख
सम्झनाका छालले खियाएको तन
जीवन भरि दुखीरहने मन
सब सबले सताउँदा
उडिगएको जहाज सम्झी
मनको गाँठो खोली कति रोयौ होला आमा
त्यसरी नै उड्छ बचेरा अनि
निल्छ निलो आकाशले
तिम्रो कल्पना सँगै ।
पर्ख आउला तिम्रो मृत्युको खबरमा
नभए पनि
तिम्रो चिहानमा कुनै दिन
एक थुङ्गा फूल राख्न ।
